باید برایتان بگویم که این تصویر صحنه ای از یک تیاتر است

شما نشسته اید در ردیف جلو و داستان دارد برای شما روایت می شود . نور محدودی از بالا سمت راست به محیط می تابد .نزدیک شما و درست در مکانی که بتوانید به راحتی یک شی رو تشخیص بدهید یک تنه ی درخت قرار گرفته است با بافت هایی دقیق و خشن البته نه آنقدر که ذهنتان را آزار بدهد ... لباس مردانه ای  با تا خوردگی ها و سایه روشن هایی منظم آویزان این چوب شده است

کافی است نگا هتان را کمی دورتر ببرید تا پار چه ای را ببینید که چین و چروک ها ی لطیفش تا بالای سر یک زن ادامه دارد

اگر تصور می کنید که داستان درباره ی کوچه بن بستی است که دیوار هایش دفتر خواطرات نوجوانان شده است و این زن انتهای این کوچه ی بن بست بی دلیل نشسته است!!!

باید بگویم در اشتباه هستید

اینجا یک خانه است .. خانه ی زنی  که انتظاری نگاهش را به بیرون از صحنه ی نمایش هدایت می کند ..جایی در میان تاریکی ها

تمام عناصر  این عکس  با تفکر در کادر   قرار گرفته اند و هر چند که متمایل کردن عکس به رنگ های گرم در بعضی از قسمت ها  چشم رو اذیت می کند مخصوصا قسمت صورت خانمی که نشسته است اما این رنگ گرم به صمیمیت عکس کمک کرده است

  انتخاب زاویه ی روایت گر و بی طرف در این عکس به دراماتیک بودن این عکس کمک زیادی کرده است و شاید همین انتخاب ها ی هوشمندانه تصور فضای یک تیاتر را برای ما تداعی میکند 

براستی در میان انبوه عکس هایی که دراین چند سال اخیر از روستا ها و مکان های واقع در حو مه ی شهر گرفته شده، سخت است پیدا کردن عکسی نو... ومن گمان می کنم گرفتن عکسی از یک کمد لباس بسیار آسانتر از گرفتن عکس از مکانی است که نسل های مختلف عکاسان آن را کشف کرده اند!!!    

نسیم نظامی