www.photokanoon.com

لورتا لوکس عکاس کودکان شکستنی

عکاس کودکان شکستنی

ترجمه‌ی: الهام کوشش

لورتا لوکس در سال 1969 در شهر درسدن آلمان متولد شد. او بین سالهای 90 تا 96 به خواندن رشته‌ی نقاشی در دانشکده هنرهای زیبای شهر مونیخ مشغول بود.

خود‌نگاره‌ی عکاس

لوکس عکاسی را به شکل تجربی در سال 1999 آغاز کرد و همزمان با ادامه‌ی نقاشی، هر سال چندین اثر را به پایان می‌رساند. پرتره‌های او از کودکان (و گاهی از بزرگسالان و نیز خودنگاره‌هایش) در هر مرحله‌ی تولید‌، از مرحله‌ی انتخاب ژست‌ها گرفته تا طرح نقاشی‌هایش با مداد رنگی برای مراحل پایانی چاپ، همه کاملاً حساب شده و با برنامه‌اند. سوژه‌های عکس‌های او که بیشتر کودکان ِ دوستانش هستند، غالباً با نحوه‌ی پوشش‌شان (که گاهی شامل وسایل دوران کودکی خود لوکس هم می شوند) و نیز مشخصه‌های دیجیتالی‌شان قابل تشخیص‌اند. دست و پاهای بلند، کله‌هایی بزرگ، و چشمانی که فاصله‌شان از هم کمی بیشتر از حد معمول است؛ این‌همه رمز و راز غریبی را قوت می‌بخشد که در نگاه‌های خیره و سرد مدل‌ها و لوکیشن‌های خالی و خلوت عکس‌ها دیده می‌شود. او برای ادغام سوژه‌ها با پس زمینه‌ها از دستکاری‌های نرم‌افزاری بهره می‌برد. این پس زمینه‌ها را نیز خود او یا نقاشی کرده؛ یا از مناظر متفاوت اروپایی و فضاهای داخلی عکاسی کرده است. این کودکان خوش‌ژست و خوش آب‌و‌رنگ، با پوست‌های چینی‌مانندشان چنان دستکاری شده‌اند که در نگاه اول چشم‌نواز به نظر می‌رسند. اما در بازبینی دقیق‌تر عکس‌های لورتا لوکس، سوژه‌های او به بیگانگان و ربات‌ها و عجیب‌الخلقه‌ها شباهت می‌یابند و حال‌و‌هوایی کمی شیطانی و دیگر‌جهانی را در این عکس‌ها می‌توان یافت.

تصاویر رنگ‌پریده و نیمی عکس و نیمی نقاشی ِ لورتا لوکس از کودکان، در نگاه اول بی‌شباهت به پرتره‌های عامیانه‌ی تجاری و تبلیغاتی مدرن یا کارت‌های تبریک نیست. این تصاویر در نگاه اول لطف و ملاحتی با خود دارند، اما با کمی تأمل بیشتر، نوعی تشویش و ناآرامی غریب را در آن‌ها می توان تشخیص داد. این کودکان با آن پوست‌های چینی‌مانند و بی‌عیب‌و‌نقص و چشمان تهی و شیشه‌ای‌شان بیشتر به ربات‌هایی بی‌جان می‌مانند تا انسانهای زنده و جاندار.

لورتا لوکس این تصاویر اضطراب‌آور را با عکاسی دقیق و صحنه‌پردازی‌شده از کودکان ِ دوستانش در مقابل دیواری سپید رنگ در استودیو خود خلق می‌کند. او سپس تصاویر دیجیتالی شده را روی تصاویری که خود با دست کشیده یا پس‌زمینه‌های از پیش عکاسی‌شده مونتاژ می‌کند، که معمولاً مناظری خالی و سرد و بی‌روح یا فضاهای داخلی روزمره هستند؛ همان کاری که در مجموعه‌های اتاق پنهانِ یک (2001) یا اتودِ پسربچه (2002) انجام داده است. او که دانش آموخته‌ی نقاشی است از نقاشان بزرگی همچون آنجلو برونزینو Agnolo Bronzino، فرانسیسگو گویا Francisco Goya، فیلیپ اتو رونگ Philipp Otto Rungeو دیه‌گو ولاسکز Diego Velázquezبه عنوان کسانی که بر وی تاثیر گذاشته‌اند، یاد می‌کند. لوکس با استفاده از رایانه، نقاشی را می‌ماند که در عین تسریع در انزوا‌بخشی به چهره‌ها و پس‌زمینه‌ها، این کار را با چنان تأمل و ملایمتی انجام می‌دهد تا به نتیجه‌ای برسد که رضایت‌اش را کاملا تأمین کند. در تصاویر نهایی، کودکان در عین این‌که به عنوان کودک قابل بازشناسی‌اند، اما ظاهرشان را به عنوان یک انسان از دست می‌دهند. آنها بیش از این‌که بازنمایی تصاویری از کودکانی مشخص باشند، تصاویری هستند که خود لوکس آنها را "پرتره‌های خیالی" می‌نامد؛ مخلوقاتی تصنعی که به طرز وحشتناکی معصومیت دوران کودکی را با ناشناختگی بزرگسالی در‌هم می‌آمیزند.

منابع:

http://www.lorettalux.de

http://www.mocp.org/collections/permanent/lux_loretta.php

http://www.guggenheimcollection.org/site/artist_work_md_200614_3.html

http://www.icp.org/site/c.dnJGKJNsFqG/b.886361/k.43ED/Loretta_Lux.htm

25 تير