مسابقه نقدعکس اردوی بهمن ماه 88

 امید سریری ، طرح چند پرسش... و آندره کرتژ

امید سریری:

   عکس امید سریری تمام تلاشش را به کار می بندد تا به قابی مستحکم تبدیل شود.تلاش برای تقسیم مناسب فضا به واسطه ی حضور سطوح هندسی متنوع ،پروسس قابل قبول و به دست دادن تنالیته های مختلف تیرگی و روشنی آن هم در عکسی سیاه و سفید همه شاهدی هستند بر ادعای فوق. مشکل از اینجا شروع می شود : عکس در جایی معطل می ماند ؛ از مرحله ای  به بعد دیگر پیش نمی رود و در کالبد فرم گرایانه اش در جا می زند. به نظر می رسد امید سریری دقیقا نمی دانسته چه می خواهد. چه توقعی از قابش دارد؟

می خواهد مرا به آنسوی بام ببرد؟یا ترجیح می دهد فاصله ام را با بام حفظ کند؟ عکس به شکلی آزاردهنده دو جنسیتی ست.عکس چقدر سعی می کند خودش را از کمند ساختارش بیرون بکشد و دیدگاه مرا به سوی دریچه ای از جهان بینی امید سوق دهد؟عکس لکنت دارد.سریری نتوانسته تکلیف خود را با این پشت بام روشن کند.گویی عکاس مدهوش شکل و سطح هندسی بخشی از پشت بام شده ؛ شاتر خود را شارژ کرده، چشمش را پشت ویزور قرار داده و...چیلیک...

 عکس انتظار مرا از رفیقم بر آورده نمی کند ؛شوقی در من به وجود نمی آورد و مرا به حال خود رها می کند.

طرح چند پرسش...:

  چقدر از لجام گسیختگی عکس متوجه موضوع ست؟به بیانی دیگر اساسا یک پشت بام ساده بدون وجود هیچ روایت قابل توجه و حتی فضایی جذاب چقدر می تواند قابلیت عکس شدن داشته باشد.انتخاب امید ( انتخاب بخشی از یک پشت بام برای به عکس در آمدن) چقدر عقلانی جلوه می کند؟چقدر می شود عکاس را برای نارس متولد شدن عکس مواخذه کرد و بالعکس؟ یک پشت بام فقط یک پشت بام است ، نه بیش و نه کم.عکاس در اینجا چه جایگاهی دارد؟

اکنون که پشت بامی قرار است دستمایه ی یک عکاس را برای بیشتر شناختن خویش فراهم آورد ، رسیدن به بینشی چند جانبه از موضوع و به طبع آن آگاهی مولف از هدف به چه میزانی واجد اهمیت است؟

و آندره کرتژ:

 * آندره کرتژ ، هنر عکاسی را به عنوان هنر تصویر کردن" رویدادهای کم اهمیت" توصیف کرد و هیج عکاسی با اعتقادی بیش از او به این تعریف نرسید.

  در بخش پایانی این نوشتار با عکسی از آندره کرتژ رو به رو هستیم با عنوان "لوله های دودکش".عکسی که حداقل به لحاظ انتخاب موضوع قرابت بسیاری با عکس امید سریری دارد."لوله های دودکش" آندره کرتژ رمزآلودگی ای بسیار غنی در دل خود دارند.همانطور که از نام اثر بر می آید عکس در نگاه اول چیزی فراتر از چندین لوله ی دودکش در پشت بام یک ساختمان نیست اما در واقع عکس از این لوله های کوتاه و بلند فراتر رفته و مختصات تازه ای از زندگی معاصر آمریکایی را رسم می کند.نمی دانم توقع زیادی ست اگر انتظار داشته باشم با کمک همین لوله های عمودی نصب شده به تصویری از آدم های حاضر در این مجتمع برسم یا خیر؟آندره کرتژ انتظار آرمان گرایانه ی مرا از مدیوم عکاسی کاملا  بر آورده می کند. "لوله های دودکش" مرا به نداشته های عکس و ندانسته های عکاس رهنمون می سازد.

*عکاسان بزرگ جهان-به سرپرستی برایان کو-ترجمه ی پرویز سیار- نشر نی- چاپ سوم1386- ص  259

Andre Kertesz – Chimney Pipes

تبلیغات